I znowu mamy w domu równowagę psio-kocią 3 : 3. W sierpniu dołączyła do nas Trusia. Los Trusi był tragicznie typowy : komuś się znudziła, może czymś się naraziła, a może jechali na urlop ? Zapakowali psinę do auta i wyrzucili na skraju naszej wsi. Miała szczęście w nieszczęściu, że nie przywiązano jej drutem do drzewa na powolne konanie w mękach. To było rok temu. Dobrzy ludzie - rodzice Egretty, którzy właśnie do niej przyjechali - zaczęli ją dokarmiać i już po kilku dniach tam zamieszkała. Była tak zestresowana, że nie pozwalała do siebie podejść. Jadła tylko wtedy, gdy nikogo nie było w pobliżu. Powoli, powolutku zaczynała się oswajać. Już jesienią (!) pozwoliła się pogłaskać ale tylko Egretcie i tylko na jej warunkach : żadnego głaskania po głowie ( bo może uderzyć), raczej kładła się na grzebiecie i dawała brzuszek do pieszczot. Egretta szukała dla niej domu, nawet namówiła rodziców, by wzięli ją do siebie. No, niestety, nic nie dało się zrobić. Nie pozwoliła się złapać. Nie pozwoliła sobie pomóc. Pod nieobecność Egretty dokarmiali ją sąsiedzi, a na zimę miała naszykowaną ocieploną budę. Była powabną suczką i kawalerów jej nie zabrakło. Rezultat był łatwy do przewidzenia : urodziła dwa szczeniaczki - suczkę i psiaka. Jak strasznie nie ufała ludziom świadczy fakt, że poza płotem wykopała głęboką jamę i tam trzymała potomstwo. Całe szczęście, że zima była u nas łagodna. Dzieci chowały się zdrowo, a Trusia była troskliwą matką. W lutym psiak zniknął, została mała suczka. Wtedy dopiero Trusia przeniosła swoje maleństwo do ogrodu i zamieszkały w budzie, a najlepszą kryjówkę miały w stosie desek na podwórku. Przemili sąsiedzi Egretty ciągle dokarmiali psiaki, ja tez dojeżdżałam tam co drugi dzień z dobrą puszeczką karmy i starałam się jakoś je oswoić. Trusia chętnie zjadała przysmaki ale małe wytrwale uciekało i nie dawało podejść do siebie.
W końcu wczesną wiosną Egretcie jakoś udało się szczeniaczka złapać i oddać ludziom, znalezionym przez internet ( chwała internetowi !!!). Z Trusią miałyśmy prawdziwy problem. Była już nami zaprzyjaźniona ale nie dawała się złapać, nie było mowy, by przekroczyła próg domu. Była dzikim zwierzątkiem, przyzwyczajonym do życia na swobodzie. Za wszelką cenę chciałyśmy ją wysterylizować, zbliżał się termin następnej cieczki i z rozpaczą myślałyśmy o możliwych konsekwencjach. W końcu, już w akcie desperacji, podawszy jej tzw. głupiego Jasia, Egretta zdołała jakoś ją złapać, zapakować do transporteka i zawieźć na zabieg. Po operacji Trusia miała być u mnie do czasu powrotu do zdrowia, a jeśli by się udało, to przynajmniej zostałaby na zimę. Martwiłam się, że takie niezależne stworzonko, po odzyskaniu pełni sił, będzie szukać jakiejś dziury, by uciec i znów prowadzić swój nieuporządkowany tryb życia. I znów powiedzenie : nie martw się na zapas ( bo będziesz martwic się dwa razy) okazało się prawdziwe. Gdy już rozwiały się opary narkozy i Trusia poznała nowy teren, wcale nie miała zamiaru uciekać ! Bez problemu spała w domu, wracała z podwórka na zawołanie i była cała szczęśliwa, że ktoś się nią opiekuje na stałe. Wielką rolę odegrały tu moje suczki. Są dla niej towarzystwem, wzorem do naśladowania i choć przyjęły ją raczej chłodno, to wyraźnie je lubi. Przed Julką czuje respekt, ale Liskę chce urobić sobie na towarzyszkę wygłupów i zabaw podwórkowych. Do mnie przylgnęła od razu, okazała się nadzwyczajną przylepką i przemiłym, wesołym psiakiem. Nie mogę się nadziwić przemianie, która w niej zaszła. Z dzikiego zwierzątka stała się normalną, domową psiną. Robi nam różne psikusy, choć przecież nie jest szczeniaczkiem . Wywleka na podwórko moje pantofle, skarpetki, gryzie kocyki ale nie mam jej tego za złe - najważniejsze, że jest szczęśliwa. I bardzo o mnie zazdrosna :-))). Wieczorkiem tak długo układa się na kanapce, aż blondyneczki przesuną się w stronę nóg, a ona rozgości się na memłonie , wycałuje mnie serdecznie i obwieści każdym ruchem : Aniu, kocham Cię !
Czyż muszę dodawać, że już ze mną zostanie ?
