Po piętnastu wspólnie spędzonych latach pożegnałam ją na zawsze. Paskudne raczysko zabrało najmilszą na świecie kocinę. Być może jest już na niebieskich łąkach, ale jak powiedziała córka, z pewnością tam się nudzi, bo nigdzie nie będzie jej tak dobrze jak w Siedlisku.
Broszka była miłośniczką kwiatów – jak ja.
I jak ja lubiła to nasze proste, wiejskie życie.
I długie, ciche, zimowe wieczory.
Spać lubiła i w takiej pozycji i w typowo „broszkowej”, a najbardziej na poduszce swojej pani.
Dawno temu uratowałam jej życie i dzięki temu przeżyła szczęśliwie wiele lat ale to wcale nie zmniejsza mojego smutku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz