Zimą jest zimno i głodno

Styczeń minął szybko, za szybko. Dziecko trochę pobyło ale znów odleciało do ciepłych krajów i wiosną nie wróci, niestety :-(. A zima trwa. Na szczęście nie jest dokuczliwa, śniegu jest mało i znów znika ale nie wpływa to na powodzenie stołówki pod jabłonką. Codziennie odbywa się tam wspaniały spektakl, na który mogę patrzeć bez końca. Zrobiłam wielkie zapasy ziaren ( na wypadek jakiejś awarii pogodowej lub zdrowotnej) i z przyjemnością obserwuję, jak znikają w dziobach i dziobkach.
Znajomy myszołów jest stałym klientem stołówki i, o dziwo, małe ptaszki zupełnie się go nie boją. Pracowicie wydziobuje słoninkę, co chyba dzięcioły maja mu troszkę za złe.

Na tym zdjęciu widać, jak zgodnie razem sobie jedzą - groźny drapieżnik i małe ptaszki.

 Wystarczy jednak, że lotem koszącym wpadnie do ogrodu krogulec ( dużo mniejszy od myszołowa), a natychmiast chmara ptactwa ucieka w najwyższej panice. Jego złowróżbna sylwetka odstrasza je na długo. Ukrył się wsród gałęzi tak, że nawet głowy mu nie widać ale pod jabłonka długo będzie pusto.

Moje sikoreczki szybko zorientowały sie, że na tarasowym stole leży worek ze słonecznikiem i że nie jest zupełnie szczelny. Rzeczywiście, ma kilka małych dziurek. I to wystarcza, by urządziły sobie samoobsługę.  Nawet nie zorientowałbym sie, że ziaren ubywa, gdyby nie spora sterta łusek pod stołem. Niech sobie jedzą, tylko czemu tak śmiecą :-) ?

 A ten widok to już przeszłość.  Odwilż zrujnowała taką śliczną ozdobę.

Jaki będzie luty ? mam nadzieję, że tez łagodny i szybko sprowadzi nam wiosnę. Wczesne tulipany już wystartowały, a krokusy pokazały listki - tez nie mogą doczekać się wiosennego słońca i błogiego ciepełka. Już niedługo, już bliżej niż dalej - pocieszam się codziennie.