Uczucia ambiwalentne

Takie właśnie mam, gdy patrzę na termometr. Ciepło, ciepło, a powinno być zimno i śnieżnie. Z jednej strony cieszę się, bo nie lubię zasp na podwórku i wielkich kolein na drogach wyjazdowych z wioski. Nie lubię siarczystych mrozów i palenia w piecu c.o. ale z drugiej strony... wszystko powinno mieć swój czas. Zima powinna być zimą, a nie wiosną. Wiosna powinna być ciepła i zielona, a nie sypać śniegiem, jak to było przed rokiem. Tej wiosennej zimy, zmylone ciągłym ciepłem, oszalały rośliny i zwierzęta. Niedźwiedzie nie chcą spać, psy linieją, krety pracują ponad siły :-). Wierzby wypuszczają bazie, wiśnie i kaliny kwitną, a w zaprzyjaźnionych ogródkach (i moim także) pigwowce mają liście i pąki. O wiciokrzewach nie wspominam, bo one w ogóle nie zauważyły, że jesień się skończyła. Z bólem patrzę na różowe pąki, bo przecież nie mają szansy doczekać wiosny, a to oznacza, że w tym roku nie będzie pigwóweczki:-((((. Drugi raz nie zakwitną.