Ogród pełen życia

Wiosenny ogród jest pełen kwitnących kwiatów i krzewów.
Pszczoły, trzmiele, osy i inne zapylacze mają tu wiele pożytku i uwijają się od świtu do zachodu słońca. Dopiero w tym roku wypatrzyłam na kępie mydlnicy małe dziwadełka, które podobnie do kolibrów, w locie posilały się pyłkiem kwiatków. Nigdy wcześniej nie zwróciłam uwagi na te małe stworzonka. Nie miałam pojęcia, co to jest. Halinka z Gdańska z poświęceniem szukała ich nazwy. I znalazła! To kukułczy koliber, inaczej bujanka większa (Bombylius major). Dlaczego kukułczy? Albowiem swoje jajeczka podrzuca do wychowania innym owadom :-).

Wiele dużych drzew jest nie tylko schronieniem dla ptaków. Jest też świetnym miejscem do zakładania gniazd. Na środku podwórka rośnie stareńka jabłonka. Jej owoce są mało smaczne ale bezcenny jest cień, jaki daje w upalne dni. Zimą wieszam na niej karmnik i słoninki, a wiosną... stała się mieszkaniem dla jakiegoś ptaszka. Stary pień ma wiele dziupli, które pozatykałam m.in. kamieniami, bojąc się, że gniazdujące tam ptaki staną się łatwym łupem kotów. Tej wiosny zobaczyłam rozdziobaną korę, powiększającą wejście do dziupli. Ciekawa byłam, któż to postanowił się tam osiedlić. I w końcu wyśledziłam lokatora! To sikorka modra uparła się na to mieszkanie. Jest maleńka i bez trudu uwijała się przy wąskim wejściu, karmiąc z poświęceniem swoje maluchy.

Ale nie tylko dziuple są dobrym miejscem do zakładania rodziny. Sikorka bogatka już drugi rok robi sobie gniazdo pod wentylacją w domku gościnnym. Początkowo zapychałam tę dziurę gazetami, potem szmatkami. Nic to nie dało. Wszystko było wyrzucane i kontynuowane wicie miejsca na jajeczka. Przyczyna zniechęcenia sikorki - jak zwykle - obawa, że koty będą miały łatwy łup. W końcu też się poddałam. Ogrodziłam to miejsce podwójną siatką i wreszcie obie - ona i ja - mamy spokój. Pisklęta wyleciały, więc spokój jest podwójny.

Teraz zieleń jest tak bujna, że gniazd nie widać ale gdy opadną liście, widać cale mnóstwo opuszczonych "mieszkań ". Gniazdują i małe i większe, a szczególnie dużo jest patykowatych gniazd sierpówek czyli synogarlic tureckich. Zimą wypatrzyłam nawet dwa gniazda wiewiórek, uwite na szczytach olszyn. Nie wiem, czy to ich mieszkanie, czy tylko magazyn. W każdym razie patrzeć, jak wspaniale skaczą z gałęzi na gałąź,  by się tam dostać, to czysta przyjemność.
Występujące od kilku lat bardzo silne wiatry strącają misternie uplecione małe dziełka sztuki.

Pod dachem cały czas trwa wytężona praca mazurków. Jedne już wychowały młode, inne zakładają kolejne rodziny. Cudowne ptasie głosy nie milkną i mimo, że budzą mnie przed świtem, jest mi z nimi wspaniale.  Jak tu nie kochać wiosny?