Goście, których nie lubię

Nie zapraszałam ich, nie zachęcałam, a jednak któregoś dnia pojawili się w Siedlisku i zamieszkali w domku gościnnym. Siedlisko ma swój urok, wiele zalet i prawie każdy chciałby tu mieszkać ALE ONI/ONE ??? W żadnym razie ! Musiałam pogodzić się z tym, że lubią tu być żmije, różne gady i płazy, komary, pszczoły, a nawet osy ale SZERSZENIE (i to w dużej ilości)? Nigdy ! Krótki telefon do odpowiednich ludzi (co za szczęście, że teraz dostępne sa usługi wszelkiego rodzaju!) i pojawiła się ekipa nieustraszonych pogromców szerszeni. Wyglądali, jakby wracali z wyprawy na Księżyc ))

W tym momencie zostałam poproszona o wycofanie się do domu, a panowie przystąpili do akcji. Pół godziny wystarczyło, by spryskać duże gniazdo, sprytnie ukryte pod warstwą półwałków ( gniazdo nietypowe – w formie wielkiego placka). Dzis rano pod domkiem znalazłam ponad czterdzieści osobników martwych albo w różnych stadiach agonii i to chyba nie koniec ( sama zabiłam któregoś dnia 10 osobników). Byłam przekonana, że zginą one w gnieździe i trochę się niepokoję o moje zwierzaczki – przeciez chodzą swobodnie po ogrodzie, a z dziwnym upodobaniem właśnie wokół domku. Mam nadzieję, że to koniec przygody z tymi niebezpiecznymi owadami.

To juz naprawdę koniec lata ?

Czy to mnie się tak tylko zdaje, czy naprawdę nas oszukali z tym krótkim latem ??? I jak to tak, to poranki teraz mają się tak zaczynać ???

No nie, proszę państwa, póki kwitną kwiaty, pracują pszczoły i wesoło ćwierkają ptaki – jest ciągle LATO ! Nie patrzmy w kalendarze, nie zwracajmy uwagi na szybkie zmierzchy i coraz późniejsze świtania – jest lato i basta !

Lato, kwietne lato

Lato trwa i ciągle jest piękne. Od dawna kwitnie moja jedyna datura. I w tym roku jest wyjątkowo piękna. Kolor jest przekłamany – kwiaty mają więcej delikatnego różu.

 Właśnie zakwitł śniedek arabski, znajomy z zeszłego roku. Pięknie się rozmnożył, miał pięć cebulek przybyszowych. Nie wszystkie udało mi się oderwać od macierzy ale zakwitły cztery ! Jest bardzo wysoki – ma ponad 1,5 metra.

 Przebojem Siedliska są, jak co roku, niecierpki olbrzymie. To olbrzymia przyjemność patrzeć, jak wiele trzmieli i pszczół kręci się wokół ich kwiatów, jak szybciutko nurkują w kielichy, porywają pyłek i juz ich nie ma ( a na pewno nie ma ich w moim aparacie – czy wiecie jak trudno uchwycić to stworzonko na „gorącym uczynku” ?). Po wielu próbach jednak je złapałam ! Trzmiel właśnie odwiedza „komorę kwietną”.

Urwis

Bolus wnosił naprawdę dużo życia. Dusia kręci się po pokojach, wyraźnie szukając towarzysza wygłupów i tylko Mieszek powoli odzyskuje pewność siebie i nie rzuca juz trwożnych spojrzeń na boki, oczekując w każdej chwili ataku. Nigdy nie zapomnę Bolusia, bo to ja uczyłam go, że człowiek może być istotą przyjazną, że oprócz Napełniacza Miseczki i Otwieracza Puszek na dwóch nogach może służyć do przytulania, głaskania i drapania po brzuszku, co sobie szczególnie upodobał.

Jeszcze sierpniowo

Bardzo dziękuję za rozwiązanie zagadki nazwy kaktusika. Jesteście jak zawsze NIEZAWODNE ! Powoli zakwitają marcinki, na trawniku pojawiają się pierwsze żółte liście. To dla mnie znak, że jesień niedaleko… Ale jeszcze jest sierpień, dzieci cieszą się wakacjami i choć dziś pada, co nie wszystkich cieszy, to przecież deszcz jest zbawienny na naszych piachach. I kwiaty odetchnęły ! Pięknie wygląda mój eukomis dwubarwny. Mam kilka cebulek ( wsadzam je w doniczki), a ten jest najokazalszy. Jest już dość popularny ale ciągle zadziwia i zachwyca moich gości. Tak kwitł.

Przywabił nieliczne w tym roku motyle – przysiadła na nim rusałka ceik.

Po przekwitnięciu jest nadal atrakcyjny.

Całe lato cieszą mnie cukinie. Obdarowałam już nimi znajomych i rodzinę.
A ta przypomina sympatycznego ssaka.

Co to może byc ?

Dostałam od przyjaciółki tajemniczą roślinę. W jej rodzinnym domu była „od zawsze” ale nikt nie wiedział, jak się nazywa. Bardzo liczę na Waszą wiedzę i dociekliwość. A to przedmiot zagadki.

Ten kwiatek spędza letni sezon w ogrodzie, a na zimę wędruje do domu, na słoneczny parapet. Kwitnie drobniutkim dzwoneczkami. Na pewno jest z rodziny sukulentów – podlewa się go raz na tydzień. Bardzo jestem ciekawa, czy tajemnica nazwy wreszcie się wyjaśni.

Moje dalie

Ania T. była ciekawa, jakie dalie brały udział w konkursie i oto je przedstawiam. Jest ich mniej niż w zeszłym roku, bo część zmarzła mi na strychu  ale najładniejsze przetrwały ( z wyjątkiem przepięknej Kenory Macob, za która okropnie tęsknię i wiosna zamówię co najmniej 3 sztuki).

Kwiaty tej białej White Perfektion są tak duże, jak mojej ulubionej fioletowo-białej ( znany z poprzedniego roku talerzyk ma 18 cm średnicy).

Pod gruszką rośnie około dziesięciu dalii. Najbardziej rzucają się w oczy pomponowe, które mają małe kwiaty ale kwitną bardzo obficie.

Najpiękniejsza

W tym roku, w rankingu siedliskowych dalii, zdecydowane pierwsze miejsce zajęła Akita.
Oto jej portrety z kotami w tle.

Motylkowo

Gdy patrzy się w stronę mojego siedliska z sąsiedniej, wioskowej ulicy, gdzie mają domki moje przyjaciółki, widać wielką kępę drzew, w której ukryte są zabudowania. Te drzewa to przeważnie olchy, topole, brzozy. Są na tyle duże, że przyciągają ptaki, które wiją w nich gniazda i… motyle. Tak, motyle ! W topolach lubią kryć się zawisaki, a w olchach lubi żyć np. wycinka sierpianka. Jak ładnie ją nazwano ! Ciekawe, czy bardzo żarłocznie „wcina” moje olchowe liście ;). Przydybałam ją nie na drzewie ( chyba nie miałabym szans), a na murze tzw. warsztatu – pięknie się tam komponowała.

I jeszcze dość powszechny motyl – rusałka żałobnik. W tym roku mało jest u mnie motyli. Nawet zazwyczaj najliczniejszych pawików. Kwitnie juz oregano, więc może przyleci ich więcej ? Uwielbiają te małe kwiatuszki. Żałobnika rzadko widuję na kwiatach, za to uwielbia on np. stół na tarasie, wycieraczkę, jakąś suszącą się ściereczkę, a ostatnio upodobał sobie stary pieniek do rąbania drewna i tam właśnie został sportretowany.

Widziane z okna

W tym roku pojawiło się u mnie kilka rodzin kopciuszków. Nie znałam ich wcześniej, a to takie miłe ptaszki. Ich śpiew jest bardzo charakterystyczny – przypomina uderzanie o siebie dwóch kawałków drewna. Cały dzień kręcą się wśród gałęzi, na moment gdzieś przysiadają ale zanim wyciągnę aparat, znikają w swoich bardzo ważnych sprawach. I oto siedząc przy komputerze i przerzucając zdjęcia z aparatu wreszcie je uchwyciłam ! Przez okno ! Oto pani kopciuszek, a właściwie panna, bo z pierwszego komentarza dowiedziałam się, że to ptaszek z tegorocznego lęgu. A pewnie panna, bo samiec ma małe lusterko na skrzydełku, którego tu nie widać ).

A tu jego hmmm… sempiterna, bo na tym zdjęciu wyraźnie widać jego rudy ogonek.

I jeszcze dawno nie widziany – zajączek. Wypatrzyłam go z kuchennego okna. Ciągle jest ich mało ale chyba są bezstresowo chowane, skoro w biały dzień chodzą po wiejskiej drodze i może to także jest przyczyna ich coraz mniejszej populacji ?